Rzeszów ogłosił zakończenie remontu ścieżki edukacyjnej w Rezerwacie Przyrody „Lisia Góra” i zaprasza na spacery. Zirytowany internauta publikuje własne zdjęcia sypiących się skarp i porzuconego drewna, mówiąc o „syfie, jakiego dawno tam nie było”. Kto tu ma rację?
Na zdjęciach wykonanych przez Urząd Miasta Rzeszowa widać zalane słońcem alejki, świeżo pomalowaną na ciemny brąz drewnianą barierę wzdłuż ścieżki czy nowe gabloty przystankowe w daszkowych obudowach. To obraz zdecydowanie uporządkowanej, „gotowej na spacery” przestrzeni rekreacyjnej.
“Tato, dlaczego ten las jest taki smutny?”
Internauta wykonał w tym samym terenie całkowicie odmienne zdjęcia przedstawiające rzucone niedbale pokawałkowane ścięte drzewo i kruszące się skarpy.
Rzeszów News zapytał kiedy zostały wykonane zdjęcia. Usłyszeliśmy, że trzy dni temu. Internauta sfotografował teren pod wpływem własnego dziecka, które zapytało “Tato, dlaczego ten las jest taki smutny?”.
Miasto: „zielone płuca gotowe na Wasze spacery”
Ton komunikatu ratusza jest jednoznacznie optymistyczny. Prezydent Rzeszowa Konrad Fijołek ogłosił na Facebooku zakończenie prac przy odtworzeniu ścieżki edukacyjnej w rezerwacie, nazywając Lisią Górę miejscem, które „pozwala łapać oddech wśród zieleni”. Podobny wpis opublikował Zarząd Zieleni Miejskiej.
Według miasta na trasie o długości około 1300 metrów pojawiło się kilka nowości: dziesięć odnowionych tablic przystankowych z ciekawostkami o pomnikowych dębach, punktach widokowych oraz chronionych gatunkach roślin, ptaków i owadów. Są nowe ławki, zabezpieczenia na skarpach mające poprawić bezpieczeństwo, a także tablice informacyjne przy wejściach, np. z mapą, historią Lisiej Góry i zasadami korzystania z rezerwatu. Prezydent zaapelował, żeby odkrywać „tajemnice lokalnej przyrody” i dbać o to miejsce „z myślą o kolejnych pokoleniach”.
Co mówią tablice?
Od strony merytorycznej i wykonawczej tablice robią dobre wrażenie: są czytelne, spójne graficznie i osadzone w kontekście przyrodniczym rezerwatu.
Główna tablica przy wejściu, tj. „Ścieżka dydaktyczna Rezerwat »Lisia Góra«”, podaje podstawowe dane: długość trasy około 1300 m, czas przejścia około godziny. Zawiera mapę z legendą, oznaczeniem kolejnych przystanków, wiat, ławek i miejsc na piknik oraz ognisko. Z opisu wynika, że rezerwat utworzono w 1998 roku dla ochrony starodrzewu dębowego wkomponowanego w krajobraz doliny, a jego walorem są okazałe dęby szypułkowe — niektóre uznane za pomniki przyrody. Tablica akcentuje bogactwo ptaków (mowa o 176 gatunkach) i rolę martwego drewna dla owadów, w tym rzadkiego chrząszcza.
Przystanek nr 2 poświęcony jest najdorodniejszemu grabowi pospolitemu o obwodzie ponad 250 cm oraz roślinom runa leśnego. W dolnej części gabloty umieszczono galerię zdjęć z podpisami: od miodunki, jasnoty plamistej i fiołków, przez kokorycz i złoć żółtą, po zawilec gajowy i gajowiec żółty. Podana jest też wysokość: 216,1 m n.p.m.
Z kolei Przystanek nr 5 dotyczy ptaków śpiewających w rezerwacie i prezentuje ich barwne ilustracje. Na zdjęciach z tego fragmentu trasy nowa drewniana bariera prowadzi wzdłuż wydeptanej, jasnej ścieżki, a gablota stoi tuż przy okazałym pniu.
Społecznicy: „syf, jakiego dawno tam nie było”
Zupełnie inną opowieść przedstawia zbulwersowany porządkami na »Lisiej Górze« internauta na jednej z rzeszowskich grup sąsiedzkich. Padają ostre słowa, że prezydent „odtrąbił sukces”, podczas gdy – zdaniem społeczników – na ścieżce panuje bałagan.
Zarzuty da się sprowadzić do kilku konkretów: wycięte drewno, które mogło posłużyć do budowy infrastruktury, a na terenie zalegają drewniane odpady. Niewzmocnione skarpy się kruszą, zaś nowe instalacje zdążyły się już zdegradować.
Internauta popiera swoje słowa własną relacją fotograficzną.
To samo miejsca, dwie opowieści
Ciekawe w tym sporze jest to, że obie strony pokazują nie tylko te same okolice, ale – momentami – najprawdopodobniej nawet te same obiekty, jak mocowanie drewnianej bariery.
Zdjęcie słupka wkopanego w luźną, suchą, sypiącą się ziemię wygląda jak ilustracja zarzutu o infrastrukturze, która zestarzała się w ekspresowym tempie. Grunt wokół podstawy jest spulchniony, piaszczysty, bez umocnienia. Kolejne kadry to plątanina powalonych gałęzi i konarów na zboczu oraz pień leżący w poprzek stoku wśród gęstych zarośli.
Osobną wymowę ma zdjęcie sterty grubych, poobcinanych kłód złożonych przy ceglanym budynku, pokrytym graffiti. To prawdopodobnie właśnie owo „wycięte drewno”, o którym napisał społecznik.
Martwe drewno: bałagan czy ochrona?
Czy każdy konar leżący na »Lisiej Górze« to dowód zaniedbania? Jak mówi sama tablica informacyjna: martwe drewno pełni w rezerwacie funkcję przyrodniczą, tzn. jest siedliskiem chronionych owadów. W rezerwatach pozostawianie martwych i powalonych drzew to standardowa praktyka ochronna, a nie oznaka bałaganu. Część tego, co na zdjęciach mieszkańców wygląda na „syf”, może więc być celowym elementem ochrony przyrody.
To chyba jednak nie unieważnia zarzutów. Sypiący się grunt wokół nowych słupków, czy realne drewniane odpady (a nie próchniejące drewno) mówi nieco o jakości wykonania a przynajmniej utrzymania porządku na tym terenie. (mob)
Czytaj więcej:
Pierwsza grupa rannych w wypadku na Węgrzech wróciła do Polski. Rządowy samolot na Jasionce
