Rzeszowskie Biuro Wystaw Artystycznych zaprasza na dwie nowe wystawy. Obie prezentują twórczość naszych lokalnych artystek; Barbary Hubert oraz Magdaleny Cywickiej. Wernisaż już jutro.
Wernisaż obu wystaw odbędzie się jutro (czwartek 14 listopada) o godz. 18:00 w BWA Rzeszów, ul. Jana III Sobieskiego 18.
ONA i ona – 14.11. 2024 ‑ 8.12. 2024
BARBARA HUBERT
Urodzona w Rzeszowie, gdzie ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie wydział Malarstwa; pierwsze trzy lata w pracowni Profesora Stanisława Rodzińskiego, a następnie w pracowni profesora Leszka Misiaka, gdzie uzyskała dyplom.
Aktualnie mieszka, pracuje twórczo oraz jako nauczyciel przedmiotu Rysunek i malarstwo w rodzinnym Rzeszowie.
Od 2022 roku doktorantka Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu Rzeszowskiego. W swojej pracy doktorskiej zatytułowanej Wektory pamięci, skupia się na etapowym procesie poszukiwania śladów przeszłości ‑ oddalonych od siebie punktów na linii czasu.
Autorka 46 wystaw indywidualnych, wzięła udział w ponad 90 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Inspiracją do powstawania jej prac jest szeroko rozumiana natura.
Projekt pt. ONA i ona, jest opowieścią wizualną relacji artystki Barbary Hubert z jej matką; jest próbą odtworzenia rzeczywistości sprzed wielu lat, wydobyciem na powierzchnię zapomnianych faktów, projekcją dawnej rzeczywistości ze wspomnień.
Na projekt składa się wystawa multimedialna obejmująca – 49 portretów malarskich matki artystki wykonanych na podstawie jej zdjęcia legitymacyjnego, gdy miała 18 lat; 49 autoportretów malarskich artystki wykonanych na podstawie zdjęcia legitymacyjnego, gdy artystka miała 18 lat; 49 aktualnych portretów fotograficznych matki oraz 49 aktualnych autoportretów fotograficznych artystki. Wystawę dopełniają nagrania wspomnień oraz elementy garderoby matki sprzed lat.
“Projekt pt. jest wizualną opowieścią mojej relacji ONA i ona z matką; jest próbą
odtworzenia rzeczywistości sprzed wielu lat, wydobyciem na powierzchnię zapomnianych faktów, projekcją dawnych kadrów z moich wspomnień, ale przede wszystkim ze wspomnień mojej matki.
Jest Ona głównym bohaterem tego projektu, jest też w sposób naturalny głównym bohaterem mojego życia, a na pewno jednym z pierwszych. Wspomnienia wydobywane z pamięci dziecka, dziewczynki, kobiety konfrontuję z narracją wspomnień matki, która zawsze przy mnie była ‑trwała. Wiem, że nie zawsze Ona będzie, dlatego realizuję ten projekt” – mówi o projekcie Barbara Hubert.
M A L A R S T W O – 14.11. 2024 ‑ 8.12. 2024
MAGDALENA CYWICKA
Urodzona w 1976 roku w Sokołowie Małopolskim. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem w 2001 roku w Pracowni Prof. Leszka Misiaka.
Doktorat w 2011 roku na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Obecnie pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuk Pięknych, Kolegium Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem.
Magdalena Cywicka wyraża siebie poprzez pejzaż. Podpatruje trwanie i zmienność natury. Jej płótna to raczej zapis wzruszeń towarzyszących odczuwaniu natury, niż notatnik z podróży. Jej malarstwo, postawa twórcza, osobowość wyrastają z pejzażu Podkarpacia, z nasycenia przestrzenią i światłem. Środowisko w jakim dojrzewała jej twórczość, studia w krakowskiej ASP, niewątpliwie miały wpływ na profesjonalizm i świadome budowanie drogi artystycznej. Widzimy malarstwo umocowane w tradycji, nie na zasadzie clich, ale poprzez Świadomość.
Cykle pejzażowe cechuje wrażliwość, ale również mądrość malarska. Autorka podkreśla wartość symbolu ‑ jeszcze jedna wartość świadcząca o ciągłości tradycji krakowskiej szkoły pejzażu ‑ zaorane pole, słoma spalona na rżysku, woda, ściana lasu, stają się dla niej archetypami, praobrazami. Rodzaj poetyki tych pejzaży określają tytuły ‑ Krajobraz z moich stron, Na linii Horyzontu, Z oddalenia, Spojrzeć na biel, W odwróceniu, Wypełniony światłem, W pamięci.
Płótna Magdaleny Cywickiej, malowane na pozór alla prima, są efektem wielu przemalowań.
Przetarcie, sfumato, dukt szrafunku w mokrej farbie, ujawniają emocje artystki.
Ten proces warsztatowy decyduje o sensualności Jej obrazów, o dotyku, jego szorstkim cieple i wibracji. Nie czujemy farby, a faktura płócien jawi się, wg słów Strzemińskiego, jako stan powierzchni barwnej. Obrazy posiadają swoją logiczną, podskórną konstrukcję i świadomość kadru. W pejzażach artystka osiąga niekiedy lapidarność japońskiego drzeworytu, niekiedy świeżość monotypii.
(oprac. red)
