W lasach Nadleśnictwa Baligród udało się uchwycić żbika, który zamiast uciekać w popłochu, spokojnie spożywa posiłek i spogląda prosto w obiektyw kamery. – To zachowanie nietypowe, które można traktować jako pewną anomalię – tłumaczy Wojciech Głuszko, nadleśniczy z Baligrodu.
Leśnicy wyjaśniają, dlaczego niektóre dzikie koty tracą dystans do człowieka i dlaczego bywa to dla nich zgubne.
Spotkanie ze żbikiem w naturalnym środowisku to marzenie wielu przyrodników. Zazwyczaj są to jednak zwierzęta niezwykle skryte i płochliwe, a ich dostrzeżenie graniczy z cudem. Tymczasem wideo, którego autorem jest Damian Stemulak, pokazuje drapieżnika zachowującego się niemal jak domowy pupil.
Koci “model”
– Zwierzęta dzikie zachowują się czasami w sposób dla nas niezrozumiały – przyznaje Wojciech Głuszko, nadleśniczy Nadleśnictwa Baligród. – Nie tylko ten osobnik, ale w poprzednich latach mieliśmy już takiego „modela”, który przesiadywał na łąkach przez długi czas i dawał się podchodzić. Wielu turystów go fotografowało.
Eksperci podkreślają, że obecne zachowanie żbika trudno wytłumaczyć porą roku, gdyż nie jest to jeszcze czas godów. Przyczyn należy szukać w uwarunkowaniach osobniczych konkretnego zwierzęcia.
Filmik: Damian Stemulak, Nadleśnictwo Baligród
Zgubna synantropizacja i geny dachowca
Leśnicy zwracają uwagę na zjawisko synantropizacji, czyli procesu przystosowywania się zwierząt do życia w pobliżu człowieka. O ile w Bieszczadach obserwuje się to zjawisko coraz częściej u niedźwiedzi, które podchodzą blisko osad, o tyle u żbików nie jest to norma.
– Żbiki są generalnie bardziej skryte, ale zdarzają się pojedyncze osobniki, które nie wykazują lęku. Niestety, brak naturalnego oporu w stosunku do człowieka często kończy się tragicznie – ostrzega Wojciech Głuszko. – Wspomniany “model” z Jabłonek, którego obserwowałem przez kilka miesięcy, nie trzymał dystansu do ludzi. Zginął pod kołami samochodu.
Bądź na bieżąco.
Obserwuj nas na Instagramie!
Istnieje jeszcze jedno wytłumaczenie nietypowej śmiałości bieszczadzkich kotów. Żbiki mają dużą łatwość krzyżowania się z kotami domowymi.
– Trudno powiedzieć, na ile obserwowane osobnik są „czyste” genetycznie. Cechy zwierząt domowych mogą być przenoszone na te dziko żyjące, co wpływa na ich zachowanie i brak lęku – tłumaczy nadleśniczy.
Filmik: Damian Stemulak, Nadleśnictwo Baligród
Czy żbików jest więcej?
Choć Lasy Państwowe nie prowadzą ścisłej inwentaryzacji gatunków chronionych (zajmuje się tym RDOŚ), leśnicy z Baligrodu dzielą się optymistycznymi obserwacjami.
– Jeszcze kilkanaście lat temu, jak ktoś zobaczył żbika, to miał ogrom szczęścia. Było to wydarzenie wyjątkowe. Od kilku lat widujemy je w miarę regularnie – mówi Głuszko. – Populacja wydaje się stabilna, a z naszych coraz częstszych kontaktów wnioskujemy, że może być nawet liczniejsza niż dawniej. Mimo to, spotkanie oko w oko z takim zwierzęciem, nawet dla nas, ludzi lasu, wciąż jest spełnieniem ukrytych pragnień.
Jak odróżnić żbika od kota domowego?
Żbik z daleka może wyglądać podobnie do kota, ale żbik to nie wyrośnięty dachowiec. Oto kluczowe różnice:
- sylwetka: żbik jest większy i bardziej masywny od kota domowego.
- ogon: to cecha charakterystyczna – u żbika jest gruby, tępo zakończony (nie zwęża się ku końcowi) i posiada wyraźne, czarne pierścienie.
- umaszczenie: futro jest gęstsze i jedwabiste. Wzdłuż grzbietu biegnie wyraźna, ciemna pręga, która – co ważne – nie łączy się z ogonem.
(mob)
Czytaj więcej:
Na Nowym Mieście w Rzeszowie powstanie nowoczesny dom kultury. Będzie widownia dla 300 osób
Czytasz Rzeszów News? Twoje wsparcie pozwoli nam działać sprawniej.
